تو زندگي يه چيزايي هست كه خيلي بهش مطمين هستي ولي يه روز مي فهمي كه اونا اصلا از اولش نبودن يا لا اقلش فكر تو كاملا اشتباه بوده…اصلا اوني كه تو فكر مي كردي نيست.اون وقته كه راجع به همه ي فكرات مشكوك مي شي..اي بابا من كه به اين موضوع اينقدر مطمين بودم اين طور شد واي به حال ايني كه اونقدا هم اطميناني ازش ندارم…

يه شب همين طور كه دراز كشيدي و سرماي در باز اتاق گرماي خفه كننده بخاري رو هل ميده بيرون…به نتايجي در مورد زندگيت ميرسي نقشه ميكشي.مي نويسي و از فرداش شروع مي كني به عمل كردن..چند روز بعد يه صبح خيلي زود كه با صداي زشت ساعت بيدار ميشي.برنامتو از اول مرور ميكني .اي بابا .اين برنامه چقدر مشكل داشته .چند تا موضوع مهم رو يادت رفته.حالا نمي دوني واقعا به عقل خودت كي ايمان داشته باشي يا كي بهش شك كني.اصلا بعضي وقتها يه فكرهايي م يكني ومطميني ولي فرداش: اين ديگه چه فكري بوده…

حالا واي به حال اون بدبختي (چه دختر چه پسر)كه شكستي تو عشقشون مي خورن ..به عالم وآدم وهمين طور به عقل گول خوره شون شك ميكنن.

فقط  اگه خدا كمكمون كنه .وگر نه كلاهمون پس معركه هستش…